تکنولوژی سبز

تکنولوژی سبز یا Green Technology به استفاده و بهره برداری از لوازم و پروژه هایی اطلاق می شود که با محیط زیست سازگار هستند.

اصول مهندسی سبز:
طراحان باید مطمئن گردند که تا آنجا که ممکن است همه مواد و انرژی ورودی و خروجی به صورت ذاتی، غیرخطرناک باشند.
محصولات، فرآیندها و سیستم‌ها باید به گونه‌ای طراحی گردند که بازدهی میزان مواد، انرژی، فضا و زمان را حداکثر سازند و از طرفی طراحی برای ظرفیت مازاد یا توانایی اضافه، باید به عنوان عیب طراحی شناخته شود.
تنوع مواد در محصولات چند جزیی باید حداقل شود تا حفظ ارزش و جداسازی قطعات ترویج گردد.
طراحی فرآیندها، محصولات و سیستم‌ها باید شامل یکپارچه‌سازی و برقراری ارتباط با جریان‌های موجود انرژی و مواد باشد و همچنین پس از اتمام عمر مفید قابلیت تجاری سازی و استفاده مجدد، داشته باشند، بنابراین مواد و انرژی ورودی باید تجدید پذیر باشند و نه تمام‌شونده.

ضرورت برگزاری کنفرانس:
ایران به عنوان یک کشور در حال توسعه با منابع عظیم نفت و گاز، نیاز دارد تا صنایع خود را به خصوص در حوزه نفت و گاز توسعه دهد. توسعه صنعتی تنها مکانیزمی است که کشورهای در حال توسعه را قادر می‌سازد تا فقر و بیکاری را کاهش دهند.
ورود فناوری در دوران پسا تحریم با رشد چشمگیری به ویژه در صنعت پتروشیمی روبرو خواهد بود .
تاثیر دراز مدت توسعه ناپایدار صنایع بر محیط زیست، منفی است. تغییرات آب و هوایی یکی از برجسته ترین مثال‌های نتایج اثرات منفی زیست محیطی است.
تغییرات آب و هوایی یک خطر جهانی بسیار چشمگیر است و حل این معضل، نیازمند  همکاری تمامی کشورهای جهان  است  و معاهده‌های بین المللی بسیاری تدوین گشته است.
تهدیدات جدی و فرصتهایی برای کشور در عمل به معاهده های جهانی وجود دارد که بایستی به آن پرداخته شود.